Nostalgie

24 mei 1995, ik denk zo rond tien uur ’s avonds. Een vreugdesalvo explodeert uit mijn keel. Patrick Kluivert scoort het enige en winnende doelpunt in de eerste Champions League finale die ik meemaak. Ik ben 7 jaar oud, mijn vader (Feyenoord-fan) springt op en begint te schreeuwen. Ik schreeuw met hem mee, overstem hem. Mijn 7-jarige longetjes houden het niet meer van vreugde. We beginnen te stampen en het huis trilt op zijn grondvesten. Boven aan de trap naar de 1^e verdieping verschijnen mijn broertjes, wakker geschreeuwd. Het kan ons geen ene zier schelen.

Vijf minuten later raast de adrenaline nog steeds als een tierelier door mijn lichaam. Op alle bussen en pleinen springen mensen met Amsterdamse en Israëlische vlaggen. Ajax heeft de Champions League gewonnen! Mijn vader de Feyenoord-fan zit met glunderende ogen voor de televisie. Mijn moeder komt de pret verstoren. Ze heeft mijn kleine oogjes gezien. Naar bed, de wedstrijd is immers over. Zo lekker heb ik daarna nooit meer geslapen.

Na deze avond heb ik Ajax in mijn hart gesloten. De beste club van Nederland, daar moest ik bij horen. Nu, 13 jaar later en ik woon inmiddels in Amsterdam. Ajax is allang geen wereldclub meer. Enkel de historie laat nog iets zien van de oude glorie. 29 landstitels en 4 Champions League’s. Op zomaar een zondag besluit ik om maar eens een wedstrijd van Ajax te bekijken, want tot mijn schande ben ik eigenlijk nooit eerder geweest. Nu ik een Amsterdammer ben moet ik wel. Het is een onbeduidende wedstrijd, Ajax – Excelsior. De uitslag (4-0) is al lang vantevoren bekend.

Als ik de Arena binnenloop moet ik weer denken aan die finale, ver weg in ’95. Als de wedstrijd begint is er echter geen enkel teken dat ook maar wijst dat deze finale ooit gespeeld is. Het stil in het stadion. Stil en kil. De beursgang en de overstap naar de Arena werd altijd al als kil beschreven. Nu is het ook echt bewezen. Het enige geluid dat er klinkt komt uit vak 410 of als een Ajax-speler een fout maakt. Verkeerde aanname of iets dergelijks. Echte fouten zijn het niet, want Ajax geeft voetballes aan de arme Rotterdammers, maar de fluitconcerten klinken hels en schel. Een kort gejuich na een doelpunt, een mager applausje na een mooie actie en hels gefluit na een foutje. Is het heel gek dat er zoveel spelers mislukken bij Ajax? Onder deze druk zijn er maar zeer weinig mensen die echt kunnen aarden, laat staan presteren. Deze discussie is echter al te vaak gevoerd.

Wat mij bedroefde was de kilte die mij tegemoetkwam. De stilte. De fluitconcerten. Het algehele cynisme van het publiek. 5 minuten na de wedstrijd worden we zelfs al het stadion uitgebonjourd door de stewards. Blijkbaar is dit het Ajax van nu. Van de spelers kan ik nog steeds genieten, maar misschien moet ik dat dan toch maar op televisie doen.

Af en toe gaan mijn gedachten stiekem nog terug naar die ene lenteavond in Wenen. Hands van Marc Overmars omdat hij dacht dat het rust was. De karatetrap van Louis van Gaal. Patrick Kluivert met het puntje van zijn schoen.. Het huis trilt nu nog steeds na op zijn grondvesten.